અતીતમાં જે ઘટના રડાવી ગઈ હતી …તેની યાદ થકી આજે મનમાં પ્રસન્નતા અને સંતોષની લાગણી ફરી વળી છે!!!!!

આજે શ્રી યશવંતભાઈ નો લેખ “અંજળ ખૂટે ને ગામ છુટે !”  તે વાંચીને  મને અચાનકજ  એક  વર્ષો પહેલાની જૂની ઘટના યાદ આવી ગઈ …. અતીતમાં  જે ઘટના રડાવી ગઈ હતી …તેની યાદ થકી આજે મનમાં પ્રસન્નતા અને સંતોષની લાગણી ફરી વળી છે, તેથી આ વાત  આપસૌ મિત્રો સાથે વહેંચ્યા વિના રહી શકતી નથી .
ગામ સાથેના અંજળ ખૂટે  …..  એટલેકે ગામમાં અન્ન અને પાણી ખૂટી ગયા … એવુંજ કંઈ પણ માની શકાયને ?

આ પરિસ્થિતિમાં પોતાના પરિવાર અને ઢોરને નિભાવવા માટે મજબુરીથી ગામ છોડીને જતા હૈયે કેવી વીતતી હશે ?… લગભગ ૧૯૮૫ ૧૯૮૬ નીસાલમાં સૌરાષ્ટ્રમાં પાણીની બહુજ મોટી અછત ઉભી થયેલી, ત્યારે આવી રીતે કંઈ કેટલાય પરિવારોએ  પોતાનું ગામ છોડીને ગુજરાત તરફ પ્રયાણ કરેલું .. ત્યારે ..બરોડા અમારી ફેકલ્ટીના દરવાજે આવા જ  એક માજીને મળીહતી … અમે બધીજ સહેલીઓ (લગભગ ૧૫ ) ટોળામાં મસ્તી મજાક કરતા નીકળ્યા હતા .. તે દિવસે કોઈ કારણસર લેક્ચર્સ કેન્સલ થયા હોવાથી બધા અત્યંત આનંદમાં હતા …  ત્યાંજ પેલા માજી પાસે આવીને કશું કહેવા લાગ્યા, તેમનો કાઠીયાવાડી  લહેકો અને ગામઠીભાષા … સામે ૧૭ થી ૧૮ વર્ષની  ઉંમરની કોન્વેન્ટ એજ્યુકેટેડ માનુનીઓ…. અને તે પણ મસ્તીના મુડમાં …. વળી વાતોમાં પણ મુવી અને ફાસ્ટફૂડ જોઈન્ટ પર લંચ લેવાના જ પ્લાનિંગ ચાલતા હતા … મારી પાસે આટલા છે, ને તારી પાસે કેટલા? નોજ  મેળ ચાલતો હતો …. એમાં આ માજી કાંઈ માગે છે એવું લાગતા જ … બધા તેમને ધુત્કારવા લાગ્યા,  ૨-૩ છોકરીઓએ તો વળી મશ્કરી પણ કરી નાખી …  તેથી માજી થોડા ઓઝપાઈને એક સાઈડ પર ખસી ગયા … ત્યાં હું પણ મારું સ્કુટર લઈને ઉભી હતી …  લગભગ ૫૫-૬૦ વર્ષની ઉમર …સીધી ટટ્ટાર કાયા.. ચહેરા ઉપર ગરીબી, થાક અને લાચારી. આંખોમાં અથક્ય વેદના .. હું ક્યારનીયે તેમની સામેજ જોઈ રહી હતી તેવું પામીજતા ..તેઓ કાંઈ ખુલાસો આપવા લાગ્યા .. “અમે માંગણ નથી બેના … આતો દુકાળનું દખ, એટલે આંય  …. મારી વવ ડીલીવરીમાં છે …”  એવું કંઈ થોડું અસ્પષ્ઠ … જોકે ત્યારે મને પણ એ ભાષા સમજવાની મુશ્કેલી તો હતીજ … પણ મારી આંખમાં કોણ જાણે કેમ  આશુંની ઝાંય .. અને ગળામાં મોટો ડૂમો બાઝી ગયો હતો … હવે આનાથી વધુ સાંભળવાની અને જોવાની મને જાણે કે શરમ આવતી હતી … મેં ઝડપથી મારા હાથમાં પર્સ હતી તે ખોલીને તેમાં હતા એટલા બધાજ રૂપિયા તેમના હાથમાં મુકી દીધા.  (લગભગ ૧૫૦ અને ૧૦ એક રૂપિયાનું પરચુરણ હતું…. થોડી વાર પહેલાજ ગણ્યું હતુંને !)   અને પછી .. અહીંથી સીધા જઈને ડાબીબાજુ  સરકારી હોસ્પિટલ છે, ત્યાંજ જતા રહેજો … રીક્ષાવાળો ૫ રૂપિયામાં મૂકી જશે એવું એમને સમજાવ્યું … બસ હવે …મારાથી બોલાતું પણ બંધ થયું હતું ..અને આંખોએ પણ સાથ મુકીજ દીધો હતો.. ભીના ગાલ અને નીતરતી આંખોએ  હું ખોટું ખોટું સ્મિત કરતી હું નીચું જોઈ રહી હતી….!!   ત્યાંતો જતા જતા એ માજીએ એમનો  હાથ મારા ખભે હળવેથી ફેરવ્યો અને … “માતાજી તારું ભલું કરે …. તને વરણાગિયો વર દ્યે ! … તારી સંસાર વાડી હરીભરી રહે …સુખી રહેજે બેના” .. એવા કંઈ કેટલાયે  આશીર્વાદ ઉચ્ચાર્યા ….  અને મારી સહેલીઓ ….તેમાંથી થોડી સ્તબ્ધ ..થોડીનો બડબડાટ   “hey  what yaar ? …अब मूवी का टिकेट ?…. क्या तुमभी …? you spoiled the fun …”બીજી ક્હે “common she’ll never change ..”  “you fool they just want money … its all drama ….”  ……  સાચેજ મને કશુંજ ધ્યાન નહોતું પડતું …. અને કાંઈ પણ બોલ્યા વિના મેં સ્કૂટરની કિક મારીને  ….. સીધી ઘેર … !!! જોકે બીજા દિવસે કોલેજમાં કોઈએ પણ એ અંગે કોઈ વાત ઉચ્ચારી નહોતી …!

આજે યશવંતભાઈ આટલા વરસે આપનો લેખ વાંચીને ..મારું મન  જાણે અતીતની ડૂબકી લગાવી આવ્યું ….. આજે એ માજીના આશીર્વાદ સાચેજ ૧૦૦ ગણા થઈને સાચા પડ્યા છે એવું લાગે છે !

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

Advertisements

About Piyuni no pamrat ( પિયુનીનો પમરાટ )

"પિયુનીનો પમરાટ " પારૂ કૃષ્ણકાંત "પિયુની"નો ગુજરાતી બ્લોગ . ગુજરાતી કવિતા , પ્રેમકાવ્યો, બોધકાવ્યો, પ્રકૃતીકાવ્યો, પ્રેરણાત્મક વાર્તા ..કથાઓ , મીઠા સંભારણા, "અનુભાવવાણી", પ્રેમ, All about Love , Food for thought , અને બીજું ઘણું બધું...... પ્રેમનું ઝરણું બની વહેવું મુજને , સ્વજનોના હ્રદય મહીં રહેવું મુજને , મોગરો બનીને મહેકવાને ચાહું. પધારો આપનું હ્રદયથી સ્વાગત છે. પારૂ કૃષ્ણકાંત 'પિયુની'
This entry was posted in “મીઠા સંભારણા” and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to અતીતમાં જે ઘટના રડાવી ગઈ હતી …તેની યાદ થકી આજે મનમાં પ્રસન્નતા અને સંતોષની લાગણી ફરી વળી છે!!!!!

  1. chandravadan કહે છે:

    લગભગ ૫૫-૬૦ વર્ષની ઉમર …સીધી ટટ્ટાર કાયા.. ચહેરા ઉપર ગરીબી, થાક અને લાચારી. આંખોમાં અથક્ય વેદના .. હું ક્યારનીયે તેમની સામેજ જોઈ રહી હતી તેવું પામીજતા ..તેઓ કાંઈ ખુલાસો આપવા લાગ્યા .. “અમે માંગણ નથી બેના … આતો દુકાળનું દખ, એટલે આંય …. મારી વવ ડીલીવરીમાં છે …” ……………………..
    Paru…..Yashvantbhai’s Lekh,,,,,,And old incident remembered & shared as a Post !
    Above are the words I selected from your Post,
    POVERTY is WORST thing !……It leads one to beg. Yes there may be many abusing & beg too. How can you who is REAL ?….I say think ALL as REAL…..Give what you can..if you can not give “pray or express your best wishes” but NEVER INSULT any.
    One can argue with what I say & even try to prove me wrong….but I will leave that “judgement” to GOD.
    DR. CHANDRAVADAN MISTRY (Chandrapukar)
    http://www.chandrapukar.wordpress.com
    Paru Thanks for your visit/comment on Chandrapukar !

    Like

  2. શ્રી પારુબહેન,

    આપનો આ લેખ વાચી આપના પરોપકારી સ્વભાવ , વડીલની

    આમન્યા, બીજાના દુખ દર્દ સમજવાની દિલની લાગણી જેવા

    જુદા જુદા સ્વરૂપોનું દર્શન કર્વે છે. જો સમાજ માં આવી સમજ

    શક્તિ નો બહોળો ફેલાવ થઈને બધા દિલની લાગણીને આ

    રીતે મહેકાવે તો સમાજના દુખ દર્દ ઘણા ઓછા થઈ જાય.

    ધન્ય આપની સેવા અને લાગણીના અનન્ય ભાવને. સલામ.

    Like

  3. Hemali Pandya કહે છે:

    Hi mam,
    have been reading your blog regularly but this is my first comment. I must say very inspiring poems, stories and posts. ❤

    Like

  4. venunad કહે છે:

    સંવેદનશીલ હ્રદયની વાતો જ્યારે આત્માને સ્પર્શે ત્યારે આવી વાતો યાદ આવે, સમજીએ તો આવા ઘણા આશિર્વાદોથીજ આપણે જીવનમાં કંઈક સારું પામી શકીએ છીએ, અને આપણને પણ અણી વખતે મદદ કરી હોય એવા વ્યક્તિઓને ના ભૂલીએ.

    Like

  5. Pancham Shukla કહે છે:

    અત્યંત સંવેદનશીલ પ્રતિભાવમાંથી જન્મેલી આ પોસ્ટ – ખાસ તો વાસ્તવિક નિસ્બતને લીધે વધુ સ્પર્શે છે. આવા અનુભવો આજ રીતે વહેંચતા રહેજો.

    Like

  6. atuljaniagantuk કહે છે:

    દરેક વ્યક્તિ પાસે કશુંક આપવા જેવું હોય છે – આમ તો આપણે સહુ સર્વ-શક્તિમાન ઈશ્વરના સંતાનો હોવાથી આપણી પાસે અમાપ શક્તિ છે – માત્ર આપણે તે જાણતાં નથી.

    આપે તે વખતે થોડોક આનંદ જતો કર્યો અને માડીના દુ:ખડા દૂર કરવામાં સહભાગી થયાં તો માડીએ પણ આપને અંતરના આશિર્વાદ આપ્યાં અને આજે તે આશિર્વાદ સાચા પડ્યા. આમ શુભેચ્છાઓનું મુલ્ય ઘણું જ છે – શરત માત્ર એટલી જ છે કે તે ખરા દિલથી અપાયેલી હોવી જોઈએ.

    Like

  7. Daxesh Contractor કહે છે:

    ખુબ હૃદયસ્પર્શી… કોલેજકાળની યુવાન બિન્દાસ્ત છોકરી આવી રીતે કોઈ અજાણ્યા માજીની આજીજીથી પીગળી પર્સમાં હાથ નાંખે એવું માત્ર ફિલ્મોમાં બને … તમારી સત્ય ઘટના વાંચી હૈયું હરખી ગયું. માનવતા હજી મરી પરવારી નથી … ક્યારેક આવા કિસ્સાઓથી કોઈના અંતરાત્મા જાગી જતા હોય છે. તમારી કલમથી એને કંડારવા માટે ધન્યવાદ.

    Like

  8. hema patel કહે છે:

    બહુજ સરસ લેખ છે ,
    પરંતુ આગળ વાંચ્યુ કોન્વેન્ટ એજ્યુકેટેડ માનુનીઓ.
    વિચાર આવે છે , કોન્વેન્ટમાં જે ભણ્યુ હોય તે વ્યક્તિ
    ગુજરાતી, આટલી સુન્દર ભાષા અને શબ્દોમાં કેવી
    રીતે લખી શકે ? મારો દિકરો અને દિકરી કોન્વેન્ટમાં
    ભણેલા છે ગુજરાતી લખવા વાંચવામાં શુ હાલત છે
    હુ જાણુ છુ .
    તો પ્લીઝ પારુબેન આ વાત ક્લીયર કરી આપશો ?

    Like

    • સાવ સાચી વાત છે ….. મને ગુજરાતી ભાષા શીખવાનો મોકો માત્ર std 5,6,7, 8, 9, મળ્યો that to as a second language !! ત્યાર પછી પણ MSU માં અને even my work as a head coordinator in an ICSC board school for 19 years never gave me a chance to explore my mother tongue !! આપ જે કઈ જુઓ છો તે હવે આ ઉમરે છેલ્લા ૨ વર્ષથી કરેલા સ્વપ્રયત્નોનું પરિણામ છે ….. છતાયે મુશ્કેલી તો થાયજ છે … natural thought process is in English which are translated in ગુજરાતી ….!! But …. thinking in Gujarati and writing in Gujarati too will also come soon …..I am working hard on it and I am proud of my efforts. I am open to learning and so if you come across any mistake ….please feel free to correct it .

      Like

  9. rajeshpadaya કહે છે:

    આ વાંચીને મારી પણ આંખના ખુણા પલણી ગયા છે બેન, તમે ધન્ય છો…….

    Like

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s