જાણે અજાણ્યે સમય જાણે એકાદ દાયકો પાછળ ખસી ગયો હતો …. બેઠક રૂમ જાણે ક્લાસ રૂમ બની રહ્યો !…..

“હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન….”

વર્ષો પછી એક વાર સ્કુલના બધાય મિત્રો ભેગા મળ્યા. બધાય પોત પોતાના જીવનમાં અને કાર્ય ક્ષેત્રોમાં ખુબ સફળતા પૂર્વક ગોઠવાઈ ગયા હતા. તેઓએ પોતાના જીવનની અને પોતાની સફળતાઓની વાતો વારાફરતી કરી . ધીરે ધીરે વર્ષોનું અંતર ઘટતું ગયું અને સાથે વિતાવેલા સમયની યાદો તાજી થતી ગયી . સાથે વિતાવેલા બાળપણના અમુલ્ય વર્ષો કેવી કેવી યાદો મૂકી જાય છે …… શાળાના વર્ગો, નાના મોટા તોફાન, મસ્તી, શિક્ષકો …તેમના પાળેલા ઉપનામો, વર્ગ છોડીને ભાગવાની મજા અને પછી પકડાઈ જવાની સજા, વધુ ગૃહકાર્યના મળે તે હેતુથી શિક્ષકો સાથે કરતા તે ચાલાકીઓ અને બીજું બધું કેટલુય.
આ બધા વચ્ચે તેમને યાદ આવી ગયા તેઓના એક અતિ પ્રિય શિક્ષિકા. હા તે એકજ તો હતા જેઓ બાળકોને ખુબ સારી રીતે સમજતા …. હા તેઓ એકજ તો હતા જેનાથી બાળકોને ક્યારેય ડર નહોતો લાગ્યો પરંતુ ક્યારેય તેઓએ આપેલું વર્ગકાર્ય હોય કે ગૃહકાર્ય ક્યારેય અધૂરું નહોતું રહેતું. ક્યારેક વાળી બાળકો ન ભણવાની જીદ લઇ બેસે તો કહેતા … સાચી વાત એ વાળી શું રોજ રોજ ભણવાનું ! ચાલો છોડો … આજે તો મને પણ વાતો કરવાનુંજ મન છે! ….. અને પછી એવી એવી વાતો કહેતા …કે બાળકોને ખ્યાલ પણ ન રહેતો કે વર્ગ પૂરો થઈ ગયો ….. એ વાતો પણ એવી રહેતી કે ક્યારેક એમાંથીજ અડધો પડધો પાઠ શીખાય ગયો હોય કે વળી કંઈ એવું નવીન હોય કે તેમાં જીવનભરની શીખ હોય. એમની વાતો અને વર્તન થકી તેઓનો દરેક વિદ્યાર્થી સાથે એક અનોખો નિકટનો લાગણી સંબંધ રચાયેલો .

આવા ટીચરની યાદ તાજી થતાંજ બે મિનીટનું મૌન છવાઈ ગયું …. જાણે એ બે મિનીટ દરેક પોતાની યાદો થકી લાગણીનાં સાગરમાં નાહી રહ્યા. બધાયે નક્કી કર્યું ચાલો તેમને મળીયે. એ શિક્ષિકા તો વર્ષો પહેલા જ શાળા છોડી ચુક્યા હતા. તેથી આખુંય ટોળું પહોચ્યું એમને ઘેર. ડોરબેલ વગાડતા પહેલા વિચાર આવ્યો કે જોઈએ તો ખરા તેઓ આપણને ઓળખી શકે છે કે નહિ? આપણાં માટે તો તેઓ એક હતા … પરંતુ તેમને માટે તો હજાર વિદ્યાર્થીઓ હતા …. તેઓ સર્વેનાં આશ્ચર્ય વચ્ચે જયારે બારણું ખુલ્યું તો જોયું કે તેઓના પ્રિય ‘મેમ’ હજીય પણ કંઈ ખાસ બદલાયા નથી … એજ દેખાવ, એવીજ ભાવવાહી આંખો, એજ સુંદર હાસ્ય અને એજ મીઠો આવકાર ….. બધાંયને અંદર દિવાન ખંડમાં બેસાડી અને પોતે પણ બેઠા …. દરેકના ચહેરા ઉપર આનંદ ઝળકતો હતો અને હોઠ પર હાસ્ય ….. શબ્દો તો જાણે લાગણીઓ વચ્ચે ક્યાંક અટવાઈ ગયા હતા. થોડી વારે શિક્ષિકાબેને હળવેથી પોતાની આંખો લુછી, અને ગળું સાફ કર્યું અને પછી ધીરે ધીરે દરેક યુવાનોને તેમના નામે બોલાવ્યા , અમુકને તો વળી નામ સાથે અટક પણ જોડી તો કોઈને વળી તેની કોઈ ખાસ આદત યાદ કરાવી, તો કોઈને તેના અતિ સુંદર અક્ષર …… દરેક વિદ્યાર્થી માટે તેમની પાસે કોઈ મીઠી યાદ સાચવેલી જ હતી!

બસ પછીતો… વાતોનો દોર ચાલ્યો અને દરેક જણ પોતે શું કરે છે … તેમની સફળતાઓ, તેમના સ્વપ્નો, તેમની ચિંતાઓ વિગેરે કહેવા માંડ્યું. આ બધી વાતોમાં એક વાત વારંવાર સામે આવી કે દરેક જણ પોતાના કામ, જીવન અને સંબંધો વચ્ચે ખુબ તણાવ અનુભવતા હતા. મહેમાન વિદ્યાર્થીઓ માટે તેમના ‘મેમ’ અંદર કોફી લેવા ગયા.

જયારે તેઓ બહાર આવ્યા ત્યારે તેમના હાથમાં એક મોટી ટ્રે હતી, જેમાં કોફીના મગ, બિસ્કીટની એક મોટી પ્લેટ અને સાથે એક પથ્થરો ભરેલી કાચની બરણી પણ હતી!!!……..

તેમણે હળવેથી ટ્રે વચ્ચે ટીપોય ઉપર રાખી, અને મીઠું મલકાતા હળવેથી પોતાની જગાએ જઈને બેઠા. અને …. સરસ મજાની કોફીની ચુસ્કીઓ લેતા… લેતા ધીરે…. ધીરે દરેક યુવાનોનો ચહેરા ઉપર એજ મલકાટ વિસ્તરી રહ્યો જૂની યાદ જે તાજી થઇ રહી હતી….!!!

“મેમ … આ …. તમે હજી પણ સાચવી રાખ્યું છે ?” એક યુવાને ના રહેવાવાથી પૂછી જ લીધું .

“અરે આ તો અમે જ્યારે Ninth માંથી 10th board માં (દસમાં ધોરણમાં) જવાના હતા, ત્યારે”…… બીજો યુવાન બોલી ઉઠ્યો .

“ના યાર તે પહેલા પણ …. આપને જયારે જયારે બહુ work છે ની complain કરતા ત્યારે…… ત્યારે”…..ત્રીજો યુવાન

“અરે આ વાત કેમ કરી ને ભૂલાય … આતો આપણી regular exercise બની ગયી હતી”… ચોથો યુવાન.

“અરે આ તો સ્ટીફન કવે    (Stephen R. Covey)   Put First Things First Spend time doing what fits into your personal mission,  Identify the key roles that you take on in life, and make time for each of them.” પાંચમો યુવાન.

“તો પછી હવે કેમ ભૂલી ગયા?” મેમ બોલ્યા .

“કોઈ પણ વ્યક્તિનો સમય બદલાય … સંજોગો બદલાય … કામ બદલાય … જવાબદારીઓ બદલાય .. પરંતુ તેનું તેના કામ પ્રત્યેનું મનોવલણ તો એજ રહેવું જોઈએ જે તેને દરેક કામમાં સફળતા આપે ..અને આત્મસંતોષ આપે બરોબરને?” આજે તમારા સર્વેની વાતોમાંથી એકજ સુર નીકળ્યો છે … ખુબ બધી જવાબદારીઓ છે….. સપનાઓ અપરંપાર છે …… આશાઓ અનેક છે … પરંતુ બધે કેમ કરીને પહોંચી વળવું તે મોટો પ્રશ્ન છે … હવેતો વળી સાથે કુટુંબની પણ જવાબદારીઓ છે, કેમ બરોબરને?” મેમે પૂછ્યું .

બધાય યુવાનો એકધ્યાનથી તેમના પ્રિય મેમને સાંભળી રહ્યા …… જાણે અજાણ્યે સમય જાણે એકાદ દાયકો પાછળ ખસી ગયો હતો …. બેઠક રૂમ જાણે ક્લાસ રૂમ બની રહ્યો !….. મેમની નજર અને હાથનો ઈશારો સમજી અને એક યુવાન તરતજ ઉભો થઈ અને મેજ પાસે જઈ અને ગોઠણભેર બેસી ગયો, અને હળવેથી તેને કાચની બરણી ખોલી અને આરસના લીસ્સા નાના મોટા એવા બધાય પથરાઓ બહાર કાઢ્યા, પછી ખાલી બરણી … જાર હાથમાં લઇ અને ઉપાડ્યો … તો બે ત્રણ યુવાનો એક સાથે … બોલી ઉઠ્યા … આ અમારો સમય અને લાઈફ …

પછી તે મેમ સામે જોઈ અને સૌથી મોટો પથ્થર હાથમાં લઇ અને બોલ્યો …. આ મારું ફેમીલી અને તે અંગેની જવાબદારી! અને તેને બરણીમાં ગોઠવ્યો , પછી બીજો મોટો પથ્થર ઉપાડી અને કહે આ મારી હેલ્થ, અને ફરી હળવેથી તેને બરણીમાં મુક્યો . પછી ત્રીજો મોટો પથ્થર … આ મારો નવો પ્રોજેક્ટ અને તેને પણ બરણીમાં મુક્યો . ચોથો મોટો પથ્થર …આ મારો બીઝનેસ ..અને તેને પણ હળવેથી ગોઠવી દીધો …પાંચમો …છઠ્ઠો સાતમો… આ મારો પર્સનલ ગ્રોથ ……. ત્યાર પછી ફાઈનાન્સ , સોશીયલ જવાબદારી , ફ્યુચર પ્લાનિંગ , સપનાઓ , શોખ , વિગેરે આવતું ગયું પથરાઓ નાના થતા ગયા અને અને લાઈફના સમયરૂપી જારમાં સમાતું ગયું …!!!!
આ એકસરસાઈઝ પૂરી થતાંજ ….હાજર દરેકના ચહેરાઓ આનંદ અને સંતોષથી ચમકી ઉઠ્યા! અને ત્યાંજ તેમના પ્રિય મેમનો હળવો મધુર અવાજ રેલાયી રહ્યો ….

“હોંગે કામિયાબ…… હમ હોંગે કામિયાબ ….. હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન ….. ઓ..હો મન મેં હે વિશ્વાસ …પુરા હે વિશ્વાસ …. હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન …..”

અને બધાંય તેમાં સાથ પુરાવી રહ્યા ….!

શિક્ષિકા મેમની આંખો તો ઝીલમીલ ઝીલમીલ … આજે તેમનો પ્રેમ, લગન …. તેમની મહેનત … નવું નવું શીખી અને બાળકો સાથે તેમના સ્તરે રહી અને વહેચવાની આદત  ….દરેક ચીજ …..વર્ષોની તપશ્ચર્યા આજે તો રંગ દેખાડી ગયી હતીને  …!

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પીયુની”

About Piyuni no pamrat ( પિયુનીનો પમરાટ )

"પિયુનીનો પમરાટ " પારૂ કૃષ્ણકાંત "પિયુની"નો ગુજરાતી બ્લોગ . ગુજરાતી કવિતા , પ્રેમકાવ્યો, બોધકાવ્યો, પ્રકૃતીકાવ્યો, પ્રેરણાત્મક વાર્તા ..કથાઓ , મીઠા સંભારણા, "અનુભાવવાણી", પ્રેમ, All about Love , Food for thought , અને બીજું ઘણું બધું...... પ્રેમનું ઝરણું બની વહેવું મુજને , સ્વજનોના હ્રદય મહીં રહેવું મુજને , મોગરો બનીને મહેકવાને ચાહું. પધારો આપનું હ્રદયથી સ્વાગત છે. પારૂ કૃષ્ણકાંત 'પિયુની'
This entry was posted in “મીઠા સંભારણા”, પ્રેરણાત્મક વાર્તા..કથાઓ and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

8 Responses to જાણે અજાણ્યે સમય જાણે એકાદ દાયકો પાછળ ખસી ગયો હતો …. બેઠક રૂમ જાણે ક્લાસ રૂમ બની રહ્યો !…..

  1. શ્રી પારુબહેન,

    કહેવત છે કે એક શિક્ષક સો માતાની ગરજ સારે છે.અને તે મેમ સાહેબે ફરજ

    નિષ્ઠાપૂર્વક બજાવી છે એટલે જ આપ સર્વે દાયકા પછી તેઓને મળવા તેમને

    ઘેર ગયા. આજના સમયમાં યુવાનો શિક્ષકને યાદ કરતા નથી ત્યારે આપ સર્વે

    તમની ખબર લેવા ઘેર ગયા તે તેમનું આપેલું શિક્ષણ અને આપના પ્રત્યે કેળવાયેલ

    પ્રેમની સાક્ષી પૂરે છે. નિવૃત હોવા છતાય આપ સર્વેની સમસ્યાનું સમાધાન કરી બતાવે

    છે એજ એમની મહાનતાનો મોટો પુરાવો છે.આપ સર્વે વિદ્યાર્થી ગણને અભિનદન કે

    જેમને વર્ષો બાદ પ્રિય શિક્ષિકા બહેનની મુલાકાત લીધી. .

    Like

    • આપનો ખુબ ખુબ આભાર સ્વપ્નભાઈ , વાત જરૂર અમારી છે , પણ હું વિદ્યાર્થી નથી……!!!!! વિદ્યાર્થીઓ મારા છે ! ૧૯ વર્ષ ICSE board school માં કામ કર્યું …as a teacher , coordinator , section head …and academic planning …જુદી જુદી ઘણી ફરજો નિભાવી 🙂

      Like

  2. pravina says:

    ખરેખર એ પહેલાંના શિક્ષક અને શિક્ષિકા નો આજે સદંતર અભાવ છે.
    આધેડ ઉમરે આજે પણ તેમને યાદ કરતા મસ્તક ઝુકી જાય છે.
    આજે તેમના કોઈ હયાત નથી પણ તેમની શિક્ષા હજુ અકબંધ છે.

    Like

  3. chandravadan says:

    Khub Saras Post!
    Old Memories refeshened !
    Teachers must feel they have the DUTY to teach..& must teach well.
    Good teacher always make the lasting impression on one’s life !
    A good teacher teaches the Students with “deep love ” !
    DR. CHANDRAVADAN MISTRY (Chandrapukar)
    http://www.chandrapukar.wordpress.com
    Inviting ALL to Chandrapukar !

    Like

  4. Ramesh Patel says:

    સાચા ગુરુ કે શિક્ષક અને આત્મિયતાની વાત હૃદયને સ્પર્શી ગઈ.સરસ વાર્તા લેખન..અનુભવના
    એરણ પર ઘડાયેલી માણેલી. વાત ગમી. સુશ્રી પારુબેન..ખૂબ જ અભિનંદન.
    રમેશ પટેલ(આકાશદીપ)

    Like

  5. pravinshah47 says:

    જે શિક્ષક લાગણીથી ભણાવે અને વિદ્યાર્થીને સારો માનવ બનાવે એના માટે જરૂર આત્મીયતા બંધાઈ જાય.
    પ્રવીણ શાહ

    Like

  6. readsetu says:

    good………… inspiring.

    Lata J hirani

    Like

  7. સરસ , અભિનદન .
    આજ નું શિક્ષણ , વાસ્તવ લક્ષી નહી બલકે ,ઘન ,લક્ષી ,અને એમોયે ,ટૂંકા ,રસ્તાઓ અપનાવી ,ભોગ વિલાસ ,ને મહત્વ આપતું થાયુછે
    આચરે કર જેવા કોચ , હોય તો જ સચિન પેદા કી શકે ,
    શિક્ષક જ્યારે પોતાની ચિંતા છોડી , ને ,પોતાના ,વિદ્યાર્થી ની ચિંતા કરી , તેનો ,ઉકેલ શોધી, એને તૈયાર કરે ,તોજ શાચુ શિક્ષણ મળશે

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s