“તે હજી યાદ છે”

“તે હજી યાદ છે”

તોફાની નદીની જેમ હું ,
ધસમસતી આવતી ને ,
તમે સાગરની જેમ મને ,
ઉરમાં સમાવી લેતા તે હજી યાદ છે .

બળબળતી બપોરે હું ,
વૈશાખી વાયરાની જેમ લહેરાતી ,
ને તમે ગુલમહોર સમા ,
ખીલી ઉઠતા તે હજી યાદ છે .

કોઈ ભીની સાંજે તમે
ઝરમરિયા શ્રાવણ સમું વરસતા ,
ને હું રોમ રોમ ભીંજાતી તે હજી યાદ છે.
આજે, તોફાની નદી બની શાંત સરિતા ,

ઘૂઘવતો સાગર બન્યો રત્નાકર ,
બપોર બની જીવન સંધ્યા સલૂણી !
વાતિ શીતલ સુગંધિત પવન લહેર ,
ગુલમહોર મહોર્યો છે ઘટાટોપ !

પ્રેમહેલી પ્રીતમ કેરી વરસે અનરાધાર ,
પ્રેમઘેલી પ્રિયા તેમાં ભીંજાય તરબતર !

પારૂ કૃષ્ણકાંત.   ‘પિયુની’

Posted in મારા સ્વરચિત કાવ્યો | Tagged , , , , , , | 3 ટિપ્પણીઓ

પરમ કૃપાળુ, પરમાત્મા, શ્રી હરી નારાયણ દેવ

પ્રાર્થના

પરમ કૃપાળુ,

 પરમાત્મા,

 શ્રી હરી નારાયણ દેવ,

પ્રભુ પરમેશ્વર,

મહામુલુ તારું સ્મરણ,

અદ્ભુત તારી લીલા,

જેમ રણ માંહી રેતીના કણ!

એમ તારી કૃપા અપરંપાર છે!

કેમ કરીને હું તને શોધું ?

દયા કર દેવા, દયા કરજે,

તુજ મને શોધી લેજે !

સર્વનું કલ્યાણ કરજે,

શ્રધ્ધા, ભક્તિ અને સદબુદ્ધિ આપજે.

મુજ પ્રેમલ હ્રદયે તું આવી વસજે !

મન માંહી પરિમલ બની તું પમરજે !

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

Posted in મારા સ્વરચિત કાવ્યો | Tagged , , , | Leave a comment

“ સાગર મહાત્મ્ય ”

“ સાગર મહાત્મ્ય ”

રહ્યો ભલેને ખારો ખારો ઉસ ,
સમુદ્રતો રહેતો હરદમ ખુશ .
ન કોઈ ઉપાધી, ના કોઈ ઉભરાટ,
સમાવી સમગ્ર સૃષ્ટિની ખારાશ ,
ઉદધિ તેના ઉર માંહી ,
કદી થતો નહી નિરાશ .
ઉમંગે ઉલ્લાસિત સદાય રહેતો,
ઉદરે રત્નો તે ઉપજાવતો રહેતો.
ઉદાર ચરિતની તે તો ઉદારતા,
મન તણી તેના જોવી ઉદાત્તતા!
દેવદાનવો તણા યુદ્ધમાં દેવા દાનવોને માત,
ઉપેન્દ્રએ ચીંધ્યો ઉપાય સમુદ્ર મંથનનો.
ઉદધિએ ધરીને સહનશીલતા કરી સહાય.
ત્યાગીને ઉદ્વેગ, ઉદ્દભવી આપ્યા રત્નો ચૌદ.
રાખીને અંતરે ઉચ્ચ ઉદ્દેશ વિશ્વકલ્યાણ અર્થે,
ઉદધિએ ઉર થકી વ્હાલી ઉદધિકન્યા,
શ્રીલક્ષ્મીનું શ્રીવિષ્ણુને દીધું કન્યાદાન.
બાપ સમા તેઓ સંબંધે છતાંય,
બની આસન પથરાયા શ્રી વિષ્ણુનું!

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

Posted in મારા સ્વરચિત કાવ્યો | Tagged , , , , , , , , , | 2 ટિપ્પણીઓ

“કરતબ દિશે કુદરત તણા ખીલીને પુરા !”

“કરતબ દિશે કુદરત તણા ખીલીને પુરા !”  

કરતબ દિશે કુદરત તણા ખીલીને પુરા !
મોસમ તણાં સ્વર્ગીય સુખનાં સૂચક ઇશારા !

અદ્ભુત તાજગીને પુરબહાર જોબન ખીલનારા !
સંકેત સઘળા ઈશ્વરીય ઇલમ ઉક્તનારા !

તાદૃશ થઇ અતિ ઉલ્લાસે હૈયું હરનારા !
અપ્રતિમ એવા અંબાર પ્રતિ ખેંચનારા !

પ્રાણિત પ્રાકૃતિક જીવોને હૂંફે પોષનારા !
વિપુલ પેદાશ અને સમૃદ્ધિ અર્પનારા !

નિયતિની નીતનવી નિતાંત લીલા વદનારા !
પ્રેમે પ્રતીત પ્રચુર વિપુલતા નિસારનારા !

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

Posted in મારા સ્વરચિત કાવ્યો | Tagged , , , , , , | 2 ટિપ્પણીઓ

“જીવન”…… ક્યારેક વળી મને લાગતું એવું, નિરુદ્દેશ્ય સંચરવું જીવન એવું !

   “જીવન”jiwan 5

ક્યારેક વળી મને લાગતું એવું,

નિરુદ્દેશ્ય સંચરવું જીવન એવું !

ક્યારેક વળી મને આશ્ચર્ય એવું,

સુખમય ધન્ય જીવન આવું !

ક્યારેક વળી પરિક્ષણ એવું,

પ્રતિકૂળ સમયે શીખવ્યું કેવું !

ક્યારેક વળી મને વિસ્મય જેવું,

પ્રબળ મનોબળ મારું કેવું !

ક્યારેક વળી અન્વીક્ષા જેવું,

અહી આ જગમાં મુજનું હોવું !

ક્યારેક વળી પરમ સ્વીકાર જેવું,

કોઈ કલ્યાણ ઉદ્દેશે મારું હોવું !

ક્યારેક વળી પજવતું પ્રશ્ન જેવું ,

અસ્પષ્ટ અલૌકિક આભાસે એવું !

ક્યારેક વળી સ્પષ્ટતા ગોતતું ,

કંઈક સૌમ્ય પરમ પ્રકાશે ધીમું !

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પિયુની”

Posted in મારા સ્વરચિત કાવ્યો | Tagged , , , , , , | 2 ટિપ્પણીઓ

જાણે અજાણ્યે સમય જાણે એકાદ દાયકો પાછળ ખસી ગયો હતો …. બેઠક રૂમ જાણે ક્લાસ રૂમ બની રહ્યો !…..

 

“હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન….”

 

વર્ષો પછી એક વાર સ્કુલના બધાય મિત્રો ભેગા મળ્યા. બધાય પોત પોતાના જીવનમાં અને કાર્ય ક્ષેત્રોમાં ખુબ સફળતા પૂર્વક ગોઠવાઈ ગયા હતા. તેઓએ પોતાના જીવનની અને પોતાની સફળતાઓની વાતો વારાફરતી કરી . ધીરે ધીરે વર્ષોનું અંતર ઘટતું ગયું અને સાથે વિતાવેલા સમયની યાદો તાજી થતી ગયી . સાથે વિતાવેલા બાળપણના અમુલ્ય વર્ષો કેવી કેવી યાદો મૂકી જાય છે …… શાળાના વર્ગો, નાના મોટા તોફાન, મસ્તી, શિક્ષકો …તેમના પાળેલા ઉપનામો, વર્ગ છોડીને ભાગવાની મજા અને પછી પકડાઈ જવાની સજા, વધુ ગૃહકાર્યના મળે તે હેતુથી શિક્ષકો સાથે કરતા તે ચાલાકીઓ અને બીજું બધું કેટલુય.
આ બધા વચ્ચે તેમને યાદ આવી ગયા તેઓના એક અતિ પ્રિય શિક્ષિકા. હા તે એકજ તો હતા જેઓ બાળકોને ખુબ સારી રીતે સમજતા …. હા તેઓ એકજ તો હતા જેનાથી બાળકોને ક્યારેય ડર નહોતો લાગ્યો પરંતુ ક્યારેય તેઓએ આપેલું વર્ગકાર્ય હોય કે ગૃહકાર્ય ક્યારેય અધૂરું નહોતું રહેતું. ક્યારેક વાળી બાળકો ન ભણવાની જીદ લઇ બેસે તો કહેતા … સાચી વાત એ વળી શું રોજ રોજ ભણવાનું ! ચાલો છોડો … આજે તો મને પણ વાતો કરવાનુંજ મન છે! ….. અને પછી એવી એવી વાતો કહેતા …કે બાળકોને ખ્યાલ પણ ન રહેતો કે વર્ગ પૂરો થઈ ગયો ….. એ વાતો પણ એવી રહેતી કે ક્યારેક એમાંથીજ અડધો પડધો પાઠ શીખાય ગયો હોય કે વળી કંઈ એવું નવીન હોય કે તેમાં જીવનભરની શીખ હોય. એમની વાતો અને વર્તન થકી તેઓનો દરેક વિદ્યાર્થી સાથે એક અનોખો નિકટનો લાગણી સંબંધ રચાયેલો .

આવા ટીચરની યાદ તાજી થતાંજ બે મિનીટનું મૌન છવાઈ ગયું …. જાણે એ બે મિનીટ દરેક પોતાની યાદો થકી લાગણીનાં સાગરમાં નાહી રહ્યા. બધાયે નક્કી કર્યું ચાલો તેમને મળીયે. એ શિક્ષિકા તો વર્ષો પહેલા જ શાળા છોડી ચુક્યા હતા. તેથી આખુંય ટોળું પહોચ્યું એમને ઘેર. ડોરબેલ વગાડતા પહેલા વિચાર આવ્યો કે જોઈએ તો ખરા તેઓ આપણને ઓળખી શકે છે કે નહિ? આપણાં માટે તો તેઓ એક હતા … પરંતુ તેમને માટે તો હજાર વિદ્યાર્થીઓ હતા …. તેઓ સર્વેનાં આશ્ચર્ય વચ્ચે જયારે બારણું ખુલ્યું તો જોયું કે તેઓના પ્રિય ‘મેમ’ હજીય પણ કંઈ ખાસ બદલાયા નથી … એજ દેખાવ, એવીજ ભાવવાહી આંખો, એજ સુંદર હાસ્ય અને એજ મીઠો આવકાર ….. બધાંયને અંદર દિવાન ખંડમાં બેસાડી અને પોતે પણ બેઠા …. દરેકના ચહેરા ઉપર આનંદ ઝળકતો હતો અને હોઠ પર હાસ્ય ….. શબ્દો તો જાણે લાગણીઓ વચ્ચે ક્યાંક અટવાઈ ગયા હતા. થોડી વારે શિક્ષિકાબેને હળવેથી પોતાની આંખો લુછી, અને ગળું સાફ કર્યું અને પછી ધીરે ધીરે દરેક યુવાનોને તેમના નામે બોલાવ્યા , અમુકને તો વળી નામ સાથે અટક પણ જોડી તો કોઈને વળી તેની કોઈ ખાસ આદત યાદ કરાવી, તો કોઈને તેના અતિ સુંદર અક્ષર …… દરેક વિદ્યાર્થી માટે તેમની પાસે કોઈ મીઠી યાદ સાચવેલી જ હતી!

બસ પછીતો… વાતોનો દોર ચાલ્યો અને દરેક જણ પોતે શું કરે છે … તેમની સફળતાઓ, તેમના સ્વપ્નો, તેમની ચિંતાઓ વિગેરે કહેવા માંડ્યું. આ બધી વાતોમાં એક વાત વારંવાર સામે આવી કે દરેક જણ પોતાના કામ, જીવન અને સંબંધો વચ્ચે ખુબ તણાવ અનુભવતા હતા. મહેમાન વિદ્યાર્થીઓ માટે તેમના ‘મેમ’ અંદર કોફી લેવા ગયા.

જયારે તેઓ બહાર આવ્યા ત્યારે તેમના હાથમાં એક મોટી ટ્રે હતી, જેમાં કોફીના મગ, બિસ્કીટની એક મોટી પ્લેટ અને સાથે એક પથ્થરો ભરેલી કાચની બરણી પણ હતી!!!……..

તેમણે હળવેથી ટ્રે વચ્ચે ટીપોય ઉપર રાખી, અને મીઠું મલકાતા હળવેથી પોતાની જગાએ જઈને બેઠા. અને …. સરસ મજાની કોફીની ચુસ્કીઓ લેતા… લેતા ધીરે…. ધીરે દરેક યુવાનોનો ચહેરા ઉપર એજ મલકાટ વિસ્તરી રહ્યો જૂની યાદ જે તાજી થઇ રહી હતી….!!!

“મેમ … આ …. તમે હજી પણ સાચવી રાખ્યું છે ?” એક યુવાને ના રહેવાવાથી પૂછી જ લીધું .

“અરે આ તો અમે જ્યારે Ninth માંથી 10th board માં (દસમાં ધોરણમાં) જવાના હતા, ત્યારે”…… બીજો યુવાન બોલી ઉઠ્યો .

“ના યાર તે પહેલા પણ …. આપને જયારે જયારે બહુ work છે ની complain કરતા ત્યારે…… ત્યારે”…..ત્રીજો યુવાન

“અરે આ વાત કેમ કરી ને ભૂલાય … આતો આપણી regular exercise બની ગયી હતી”… ચોથો યુવાન.

“અરે આ તો સ્ટીફન કવે    (Stephen R. Covey)   Put First Things First Spend time doing what fits into your personal mission,  Identify the key roles that you take on in life, and make time for each of them.” પાંચમો યુવાન.

“તો પછી હવે કેમ ભૂલી ગયા?” મેમ બોલ્યા .

“કોઈ પણ વ્યક્તિનો સમય બદલાય … સંજોગો બદલાય … કામ બદલાય … જવાબદારીઓ બદલાય .. પરંતુ તેનું તેના કામ પ્રત્યેનું મનોવલણ તો એજ રહેવું જોઈએ જે તેને દરેક કામમાં સફળતા આપે ..અને આત્મસંતોષ આપે બરોબરને?” આજે તમારા સર્વેની વાતોમાંથી એકજ સુર નીકળ્યો છે … ખુબ બધી જવાબદારીઓ છે….. સપનાઓ અપરંપાર છે …… આશાઓ અનેક છે … પરંતુ બધે કેમ કરીને પહોંચી વળવું તે મોટો પ્રશ્ન છે … હવેતો વળી સાથે કુટુંબની પણ જવાબદારીઓ છે, કેમ બરોબરને?” મેમે પૂછ્યું .

બધાય યુવાનો એકધ્યાનથી તેમના પ્રિય મેમને સાંભળી રહ્યા …… જાણે અજાણ્યે સમય જાણે એકાદ દાયકો પાછળ ખસી ગયો હતો …. બેઠક રૂમ જાણે ક્લાસ રૂમ બની રહ્યો !….. મેમની નજર અને હાથનો ઈશારો સમજી અને એક યુવાન તરતજ ઉભો થઈ અને મેજ પાસે જઈ અને ગોઠણભેર બેસી ગયો, અને હળવેથી તેને કાચની બરણી ખોલી અને આરસના લીસ્સા નાના મોટા એવા બધાય પથરાઓ બહાર કાઢ્યા, પછી ખાલી બરણી … જાર હાથમાં લઇ અને ઉપાડ્યો … તો બે ત્રણ યુવાનો એક સાથે … બોલી ઉઠ્યા … આ અમારો સમય અને લાઈફ …

પછી તે મેમ સામે જોઈ અને સૌથી મોટો પથ્થર હાથમાં લઇ અને બોલ્યો …. આ મારું ફેમીલી અને તે અંગેની જવાબદારી! અને તેને બરણીમાં ગોઠવ્યો , પછી બીજો મોટો પથ્થર ઉપાડી અને કહે આ મારી હેલ્થ, અને ફરી હળવેથી તેને બરણીમાં મુક્યો . પછી ત્રીજો મોટો પથ્થર … આ મારો નવો પ્રોજેક્ટ અને તેને પણ બરણીમાં મુક્યો . ચોથો મોટો પથ્થર …આ મારો બીઝનેસ ..અને તેને પણ હળવેથી ગોઠવી દીધો …પાંચમો …છઠ્ઠો સાતમો… આ મારો પર્સનલ ગ્રોથ ……. ત્યાર પછી ફાઈનાન્સ , સોશીયલ જવાબદારી , ફ્યુચર પ્લાનિંગ , સપનાઓ , શોખ , વિગેરે આવતું ગયું પથરાઓ નાના થતા ગયા અને અને લાઈફના સમયરૂપી જારમાં સમાતું ગયું …!!!!
આ એકસરસાઈઝ પૂરી થતાંજ ….હાજર દરેકના ચહેરાઓ આનંદ અને સંતોષથી ચમકી ઉઠ્યા! અને ત્યાંજ તેમના પ્રિય મેમનો હળવો મધુર અવાજ રેલાયી રહ્યો ….

“હોંગે કામિયાબ…… હમ હોંગે કામિયાબ ….. હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન ….. ઓ..હો મન મેં હે વિશ્વાસ …પુરા હે વિશ્વાસ …. હમ હોંગે કામિયાબ એક દિન …..”

અને બધાંય તેમાં સાથ પુરાવી રહ્યા ….!

શિક્ષિકા મેમની આંખો તો ઝીલમીલ ઝીલમીલ … આજે તેમનો પ્રેમ, લગન …. તેમની મહેનત … નવું નવું શીખી અને બાળકો સાથે તેમના સ્તરે રહી અને વહેચવાની આદત  ….દરેક ચીજ …..વર્ષોની તપશ્ચર્યા આજે તો રંગ દેખાડી ગયી હતીને  …!

પારૂ કૃષ્ણકાંત “પીયુની”

Posted in મને ગમતું .... | Tagged , , , , , | Leave a comment

“કંઈક નવું વિચારો…..!” માંડુ એક વાર્તા

“કંઈક નવું વિચારો…..!” માંડુ એક વાર્તા……

ઘણા ઘણા વર્ષો પહેલાની વાત છે , કોઈ એક નાના ગામમાં એક ગરીબ ખેડૂત રહેતો હતો . તેનો નાનકડો પરિવાર હતો જેમાં તે પોતે , એની પત્ની અને એક સુંદર દીકરી હતી . એ ખેડૂત પાસે જમીનનો એક નાનો ટુકડો હતો , પરંતુ એના દુર્ભાગ્યે તે બહુજ ખડકાળ અને સુકો હોવાથી કઈ ખાસ ઉપજ આપતો નહતો. છતાંયે ખેડું ખુબજ મહેનતુ હોય તે જમીનમાંથી થોડી ઘણી ઉપજ મેળવી લેતો અને પોતાનું નાનકડું કુટુંબ નભાવ્યે રાખતો. પરંતુ કહેવાય છે ને કે ગરીબના નસીબ પણ ગરીબ હોય છે ….. એક વર્ષે જરાયે વરસાદ થયો નહિ, અને સાવ દુકાળ પડ્યો, ગરીબ ખેડુના તો કપરા દિવસો આવ્યા, ઘરમાં દાણો ખૂટ્યો અને ખિસ્સામાં પૈસો ખૂટ્યો! ગુજરાન ચલાવવા માટે ઉધાર ઉછીના કરવાના દીવસો આવ્યા. તે ગામમાં એક ઘરડો અને કદરૂપો શેઠીઓ રહેતો હતો જે બહુજ કપટી, લુચ્ચો અને દુરાચારી હતો . તે શેઠીઓ પૈસા વ્યાજે ધીરવાનો ધંધો કરતો હતો. આ શેઠીઓ લાચાર અને ગરજાઉ લોકો પાસે રૂપિયા વ્યાજે આપી અને ઘર અને જમીન પડાવી લેતો. ગરીબ ખેડુએ પણ તેની પાસે જમીન ગીરવે મૂકી અને રૂપિયા વ્યાજે લીધા , તેના મનમાં આશા હતી કે આવતું વર્ષ સારું જશે તો ખુબ મહેનત મજુરી કરીને પણ પોતાની જમીન છોડાવી લેશે. પણ બીજે વર્ષે પણ વરસાદ નબળો રહ્યો અને વાળી પાછુ ઘર ગીરવે મુકી અને ખેડુએ વધુ રૂપિયા ઉધાર લેવા પડ્યા આમ ને આમ બીજા થોડા વર્ષો નીકળી ગયા અને વ્યાજની રકમ મુદલ કરતા પણ વધતી ગયી અને પેલા કપટી અને લુચ્ચા શેઠના તકાજા પણ વધતા ચાલ્યા.

સમયની સાથે ખેડુની દીકરી પણ મોટી થઇ હતી, કુદરતે રૂપિયા તો નહોતા આપ્યા, પણ દીકરીને રૂપ ખોબલે ખોબલે ભરીને આપ્યું હતું ! પેલા black-and-white stonesદુરાચારી શેઠની નજરમાં ગરીબ ખેડુંની દીકરી વસી ગઈ હતી. આથી તેણે એક યોજના ઘડી કાઢી. ગામમાં જયારે પંચાયત બેઠી ત્યારે પેલા કપટી શેઠિયાએ પંચાયત સામે ખેડું અને એની દીકરીને બોલાવ્યા અને પોતાની વાત રજુ કરી. જો ખેડું પોતાની સુંદર નવયુવાન દીકરીને જો શેઠિયા સાથે પરણાવે તો શેઠિયો તેનું બધુજ દેવું માફ કરે અને ઘર અને જમીન પણ ખેડુંને પાછા આપે. આ વાત સાંભળીને ખેડું અને તેની દીકરી તો આઘાત પામી ગયા. તો પંચાયતમાં હાજર રહેલા ગામલોકોમાં પણ રોષ વ્યાપી ગયો. ક્યાં પેલી અતિસુંદર નવયુવાન દીકરી અને ક્યાં પેલો ઘરડો, કદરૂપો અને કપટી શેઠિયો ! લોકોમાં વ્યાપેલો રોષ અને વિરોધના સુરનો અણસાર આવતા પેલા લુચ્ચા શેઠીયાએ પોતાની વાત ફેરવી અને પોતાની સારપ દેખાડવા એક યોજના ઘડી કાઢી તેના હાથમાં એક થેલી હતી તે તેણે લોકો ને બતાવતા કહ્યું કે તે આ થેલીમાં બે પથ્થર મુકશે , એક કાળો અને એક સફેદ , પેલી યુવતી એ થેલીમાંથી એક પથ્થર કાઢવાનો રહેશે , જો એ કાળો પથ્થર હશે તો તેણે શેઠિયા સાથે લગ્ન કરવા પડશે અને શેઠીઓ તેના ગરીબ બાપનું બધુજ દેવુ માફ કરશે અને ઘર અને જમીન પણ પાછા આપશે અને જો એ સફેદ પથ્થર કાઢશે તો તેને શેઠિયા સાથે લગ્ન નહિ કરવા પડે અને તોય શેઠીયો તેના બાપનું બધું દેવું માફ કરીને ઘર અને જમીન પાછા આપી દેશે , પણ જો એ યુવતી આમ કરવાની નાં પાડશે તો એ તેના બાપને જેલમાં પુરાવશે ! આમ વાત કરતા કરતા તે શેઠિયાએ નીચે નમી અને ઝડપથી બે કળા પથ્થર ઉપાડી અને થેલીમાં નાખી દીધા   .   તેજ નજર વાળી યુવતીએ તે જોઈ લીધું . પ્રશ્ન હવે ઉભો થાય છે   …….. જો તમે એ યુવતી ની જગ્યા હો તો શું કરો? જો તમારે એ યુવતીના હિતેચ્છુ તરીકે એને સલાહ આપવાની હોય તો તમે શું કરવાનું કહો?   ખુબ વિચારતા ત્રણ શક્યતાઓ સંભવિત થતી લાગે છે,

 

  • એ યુવતી થેલીમાંથી પથ્થર કાઢવાની ના કહી દે ?

  • શું એ યુવતી થેલી માં બંને કળા પત્થર છે તે લોકોને બતાવી ને કપટી શેઠીયાની લુચ્ચાઈ ઉઘાડી પાડી દે?

  • શું એ યુવતી મૂંગી રહીને ચુપચાપ કાળો પથ્થર કાઢીને પોતાના બાપને કરજ અને જેલથી બચાવવા માટે પોતાની જિંદગીની કુરબાની આપી દે?

આ પરિસ્થિતિ તર્કસંગત યોગ્ય વિચારસરણી ધરાવનાર , અને અતાર્કિક દેખાતી પદ્ધતિથી સવાલનો ઉકેલ કરવાની વિચારસરણી ધરાવનાર વચ્ચેનો ફર્ક સમજાવી જાય છે…….

તે યુવતીએ થેલીમાં હાથ નાખી અને એક પથ્થર કાઢ્યો અને તેને જોયા પહેલાજ તેને તેને નીચે પડી દીધો તેથી તે નીચે પાથરેલા બીજા પથ્થરાઓ વચ્ચે મળી ગયો ! ….. અને તે બોલી …… “અરે અરે … હે ભગવાન હું પણ કેવી ગરબડીયણ છું .. પણ કઈ વાંધો નહિ તમે થેલીમાં જે બીજો પથરો છે તે કાઢી અને જુવો , એટલે મેં કયો કાઢ્યો હતો તે ખબર પડી જશે !!!!!

હવે થેલીમાંથી કાળો પથરો નીકળે એટલે નક્કી થઇ જાય કે તેણે સફેદ પથરો કાઢ્યો હતો . શેઠીઓ પોતાનું કપટ તો કોઈને કહી શકે નહિ તેથી શરત અનુસાર ગરીબ ખેડું ને બધું દેવું માફ કરી અને ઘર અને જમીન પણ પાછા આપવા પડ્યા .

આમ પેલી સમજદાર યુવતીએ મુશ્કેલ અને અશક્ય લગતી પરિસ્થિતિમાં પણ ખુબ સમજદારી અને હોશીયારી પૂર્વક વિચારીને પોતાને લાભકર્તા માર્ગ કરી લીધો !

પારૂ ક્રિષ્ણકાંત “પિયુની”

ક્યાંક સાંભળેલું મારા શબ્દો અને મારી ભાષામાં નવા વાઘા પહેરાવીને …….!

Posted in પ્રેરણાત્મક વાર્તા..કથાઓ | Tagged , , , , , , , , | 3 ટિપ્પણીઓ